วันก่อนเพื่อนผมเด้ง WeChat มาจากจีน ถามว่าอาหารไทยร้านไหนอร่อย ราคาไม่เกี่ยง เพราะเพื่อนของเขาจะเดินทางมากรุงเทพ

ผมอ่านข้อความนั้นแล้วก็เกาหัวแกรกๆ เพราะผมเองก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าร้านที่บอกว่า “อร่อย” ในแบบที่เขาส่งข้อความมานั้นอยู่ที่ไหนกันบ้าง

จะว่าไปแล้ว ผมว่าทุกๆ คนก็มีร้านอาหารโปรดของตัวเองอยู่แล้ว และเราก็มีความสุขที่จะกินอาหารร้านนั้นโดยที่บางทีเราอาจจะไม่สนใจด้วยซ้ำว่าร้านนั้นจะอยู่ในห้างหรู หรือจะอยู่ข้างถนน ผมนำคำถามดังกล่าวไปถามเพื่อนอีกคน เพื่อนคนนั้นตอบว่าร้านอาหารที่เราบอกว่าอร่อยอาจจะเป็นแค่ร้านอาหารข้าวแกงหน้าปากซอยเสียก็ได้

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ผมก็เอาตัวเองไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเรือนายเบิ้ม เป็นก๋วยเตี๋ยวเรือที่อยู่ข้างโรงเรียนเซนต์คาเบรียลซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าของผมนั่นเอง จะว่าไปแล้วที่เซนต์คาเบรียลนั้นมีก๋วยเตี๋ยวเรือสองร้านใหญ่ คือนายเบิ้มและแม่สมจิตร (อยู่คนละฝั่ง คนละสูตร อร่อยคนละแบบ) ตั้งแต่ผมเข้าป. 1 ก็ได้กินก๋วยเตี๋ยวเรือที่สองร้านนี้มาโดยตลอด ว่ากันว่าถ้าใครเรียนเซนต์ฯ แล้วยังไม่เคยกินสองร้านนี้ ก็ไม่น่าจะเรียกตัวเองว่าเด็กเซนต์กันเลยทีเดียว

ซึ่งถ้านับปีแล้ว อย่างน้อยๆ ผมก็กินก๋วยเตี๋ยวเรือสองร้านนี้มากว่า 24 ปีแล้วก็ว่าได้ และตลอด 24 ปีมานี้ ผมก็ยังพูดเสมอว่าก๋วยเตี๋ยวเรือที่หน้าโรงเรียนเซนต์ฯ นั้นอร่อยที่สุดในโลก

ผมก็ไม่ได้คิดว่ามันอร่อยที่สุดในโลกจริงๆ หรอกนะฮะ แต่สำหรับผม ผมว่ามันอร่อยที่สุด ไม่ใช่แค่รสชาติที่อร่อย แต่บรรยากาศ และความผูกพันกับร้านนี้มาแต่ไหนแต่ไร

ทุกครั้งที่ผมมา ผมก็จะสั่งเมนูเดิมมาตลอดสิบกว่าปี นั่นก็คือหมี่ตก 2 เล็กตก 2 จากนั้นจะสั่งเพิ่มอีกหนึ่งหรือสองชาม เรียกได้ว่าหลังๆ ผมแทบไม่ต้องสั่งเลย เข้ามาที่ร้าน ผมก็จะนั่งโต๊ะประจำ ซึ่งเป็นโต๊ะหน้าร้าน (นั่งได้คนเดียว) ขณะที่คนลวกก๋วยเตี๋ยวเห็นหน้าผมก็รู้เมนูแล้ว

จะว่าไปแล้ว ผมก็เป็นคนประเภทชอบสั่งเมนูซ้ำๆ ซากๆ ไม่เปลี่ยนเลยตลอดสิบกว่าปี เพราะเหมือนผมจะพบ “ความอร่อย” ในแบบฉบับของผมที่ไม่อยากไปเปลี่ยนแปลงมันแล้ว แม้แต่ก๋วยเตี๋ยวนายใบ้หน้าบ้านผมก็สั่งเมนูเดิมตลอดจนเจ้าของเขาก็จำได้เช่นกัน

สำหรับผม การนั่งกินก๋วยเตี๋ยวเรือนายเบิ้มในช่วงวันหยุด ถือเป็นความสุขง่ายๆ ราคาประหยัด แต่ “อร่อย” เหลือเกินในทุกๆ ครั้ง การไปนั่งกินและนั่งโดนแซวจากเจ้าของร้าน (เสียดายที่ป้าเจ้าของเสียไปเมื่อปลายปีที่แล้ว หลังจากยืนลวกก๋วยเตี๋ยวพร้อมแซวผมมาสิบกว่าปี) ซึ่งผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับการนั่งกินร้านอาหารหรูๆ ตามห้างแต่อย่างใด

บางที มันอาจจะคล้ายๆ คำพูดเท่ห์ๆ จากนิยายกำลังภายในที่บอกว่า “ข้าไม่ได้ชอบการดื่มสุรา แต่ข้าชอบบรรยากาศในการร่ำสุรา” ก็คงเป็นได้ แม้ว่าจะเป็นร้านอาหารเล็กๆ ข้างถนนที่ไม่ได้มีป้ายประกาศสรรพคุณ ไม่มีโล่ห์รางวัล ไม่ได้ออกรายการทีวี แต่มันก็เพียงพอจะให้ผมมีความสุขกับการกินก่๋วยเตี๋ยวที่นี่ทุกครั้ง

ย้อนกลับไปที่คำถามจาก WeChat ที่เพื่อนผมถามอีกรอบ ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่รู้จะตอบอะไรกลับไปดี เพราะแม้ว่าร้านอาหารแพงๆ ในห้างที่คนว่าอร่อยกันนั้น

ผมยังรู้สึกว่าก๋วยเตี๋ยวเรือหน้าโรงเรียนผมยังอร่อยกว่าตั้งเยอะเลยนะ ^^