อาการอยากได้โน่น อยากได้นี่ มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำในทุกๆ วันของเรา มากน้อยแตกต่างกันไปในแต่ละคน มีตั้งแต่อยากได้มือถือใหม่ อยากได้เสื้อผ้าชุดใหม่ บางคนอาจจะไปไกลกว่าเรื่องสิ่งของประจำตัวเพราะไปถึงขั้นอยากได้ความแฟน อยากได้ความรัก ฯลฯ

ความอยากมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นคู่กับชีวิตคนเราแทบจะทุกขณะจิตนั่นแหละครับ

และเมื่อมันเกิดขึ้นอยู่แทบตลอดเวลา มันเลยมาพร้อมกับความคิดว่าการได้มาซึ่งสิ่งของเหล่านี้จะนำมาซึ่งความสุขทางใจของเรา มันเลยไม่แปลกที่หลายๆ ทีเรามักพบว่าเราสุขกกับการได้จับจ่ายซื้อของเหล่านี้เข้ามาในครอบครอง

สำหรับผมเองก็มีเหมือนกันครับ ผมจะมีความสุขกับการซื้อหนังสือใหม่ๆ ได้รู้สึกว่าเป็นเจ้าของหนังสือดีๆ หลายเล่ม รวมไปถึงการซื้อหนังที่ตัวเองชอบมาก หรือการซื้อสินค้า Gadget ที่ตัวเองชื่นชอบไม่ว่าจะเป็น Laptop Smartphone Tablet ฯลฯ

แต่ถ้าเราไม่ได้ครอบครองมันล่ะ เราจะยังมีความสุขได้อยู่หรือเปล่า?

ปัญหาของหลายๆ คนที่พบกับความทุกข์คือการบอกตัวเองว่าไม่มีความสุข ซึ่งก็เกิดจากการที่ตัวเองไม่ได้ครอบครองสิ่งที่ตัวเองหวัง ซึ่งจะว่าไปแล้ว ถ้าคิดต่อเนื่องกันไป เราก็คงทุกข์กันสุดๆ เป็นแน่เพราะสิ่งที่เราต้องการนั้นมันก็เกิดขึ้นอยู่ทุกวัน และในทุกๆ วันก็มีหลายสิ่งที่เรามักจะไม่ได้ดั่งใจอยู่เรื่อยไป

แต่มันจริงหรือเปล่าที่ความสุขจะเกิดขึ้นได้เพียงเพราะ “มี” เพียงอย่างเดียว

จากประสบการณ์ของผม จริงอยู่ว่าการไม่มีก็นำไปสู่ความทุกข์ได้ง่าย แต่ถ้าแค่เรายอมรับว่าการไม่มีเป็นเรื่องธรรมชาติ เรายังมีชีวิตอยู่ได้แม้ไม่มี เราก็พอจะลดความทุกข์ลงไปได้

ที่สำคัญที่สุดคือแค่การ “ไม่คิดว่าไม่มี” นั่นแหละที่จะทำให้เราไม่ต้องทุกข์เลยแม้แต่น้อย

และพอเป็นเช่นนั้น ผมว่าเราก็สามารถพบความสุขจากการไม่มีได้

นอกจากนี้แล้ว ถ้าเราพิจารณากันจริงๆ การ “มี” อาจจะไม่ใช่ความสุขที่ยั่งยืนแต่อย่างใด หลายๆ สิ่งที่ที่พอได้ครอบครองแล้วกลับต้องทุกข์กว่าเดิม เพราะต้องมาคอยดูแลรักษา หรือทำอย่างไรเพื่อให้สิ่งที่มีไม่เสื่อมสลายไปได้ ครั้นพอสิ่งที่มีหายไป ก็ทุกข์กว่าเดิม

สมมติว่าเราไปเจอหนังสือหายากเล่มหนึ่งที่อยากได้สุดๆ เราก็ไปหาซื้อมาจนได้ มีความสุขเหลือเกิน แต่พอเวลาผ่านไป หนังสือก็เริ่มเก่า ผุ เราก็เป็นกังวลว่าจะเสียหาย หรือพอให้เพื่อนยืมไปอ่าน เพื่อนทำหาย คราวนี้ทุกข์ใจเสียกว่าเดิมเพราะของที่เคยเป็นของเราต้องหายไป

ทั้งที่บางทีถ้าไม่ได้ครอบครองตั้งแต่แรกอาจจะไม่ทุกข์เท่านี้เลย

โลกเรามันก็เป็นแบบนี้แหละครับ บางครั้งการที่มีสิ่งที่เข้ามาในชีวิตของเรานั้นไม่ได้เข้ามาและออกไปง่ายๆ แต่อย่างใด หลายครั้งมันสร้างให้เราผูกพันและกลายเป็นพันธการเราให้อยู่กับมันจนเกินไป ทั้งที่จริงๆ ถ้าเรามองแล้ว ก่อนที่เราจะมีกับหลังจากไม่มี มันก็ไม่ต่างกัน

ก็เราคือ “ไม่มี” เหมือนกัน

และถ้าก่อนหน้าที่เราจะมี เราก็เคยสุขได้ แล้วทำไมหลังจากที่เราไม่มี เราจะสุขไม่ได้ล่ะ?

จริงไหมครับ?