หนึ่งในคุณสมบัติของผู้นำที่ดีซึ่งผมมักพูดถึงอยู่บ่อย ๆ คือการสังเกตเห็นถึงปัญหาของทีมงานและยื่นมือให้ความช่วยเหลือโดยไม่ต้องรอให้เกิดการพูดถึงปัญหา หรือต้องรอให้เกิดการร้องเรียนก่อนถึงจะแก้ไข

จริงอยู่ว่างานของหัวหน้าทีมนั้นก็เยอะพ่วงด้วยความรับผิดชอบมากกมาย แต่สิ่งสำคัญที่เราไม่อาจจะมองข้ามได้คือการสนใจสภาพของทีมงานต่าง ๆ และคอยดูว่าเรื่องไหนควรจะได้รับการช่วยเหลือแก้ไขก่อนที่จะสายเกินแก้

ตรงนี้หลายคนอาจจะมองว่าทำไมไม่รอให้ทีมงานพูดถึงปัญหา รอให้มีการร้องเรียนเสียก่อนล่ะ?

ในมุมหนึ่งแล้ว เราต้องยอมรับว่าหลายปัญหานั้นถูกมองข้ามและไม่ได้ถูกพูดถึงด้วยปัจจัยหลายอย่าง เช่นคนที่เจออยู่ไม่อยากพูดถึงมัน เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและเกี่ยวพันกับหลายคนจนถ้าพูดถึงแล้วอาจจะเป็นปัญหาอื่นตามมา บ้างก็อาจจะคิดว่าถ้าพูดถึงปัญหานี้ หรือร้องขอความช่วยเหลือแล้ว ก็อาจจะดูไม่ดี ดูไม่อดทน ดูไม่มีความสามารถ ก็เลยต้อง “อดทน” กับปัญหาไป

และนั่นทำให้หัวหน้าหลายคนอาจจะคิดว่าทีมงาน “เอาอยู่” โดยอาจจะไม่ได้คิดเลยว่ามันเป็นสิ่งที่ถ่วงประสิทธิภาพการทำงาน หรือแม้แต่ถ่วงจิตใจของทีมงานนั้น ๆ เลย

ผมมักพูดบ่อย ๆ ว่า “การร้องขอความช่วยเหลือ” เป็นสิ่งที่ควรทำ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำ เพราะผู้ที่จะร้องขอความช่วยเหลืออาจจะมีความกังวลอยู่ไม่น้อยถ้าจะขอความช่วยเหลือ แน่นอนว่ามันก็มีคนประเภทที่ขอความช่วยเหลือไปเรื่อยโดยไม่ดูความเหมาะสม ซึ่งคนกลุ่มนี้ก็ต้องจัดการกันในอีกแบบหนึ่ง แต่กับหลาย ๆ คนเองก็คงลำบากใจอยู่ไม่น้อยถ้าจะต้องร้องขอความช่วยเหลือ

และนั่นแหละครับ ที่คนเป็นหัวหน้า ผู้บริหาร ผู้จัดการ กับบทบาทการเป็นผู้นำควรจะสังเกตเห็น และรีบลงไปช่วยก่อนแม้ว่าพวกเขาจะยังไม่ได้พูดอะไรออกมา (และก็คงไม่ต้องไปคาดคั้นอะไรด้วย)

เพราะมันย่อมดีกว่าให้มันคาราคาซังจนสุดท้ายกลายเป็นปัญหาใหญ่จนยากจะเกินแก้แล้วนั่นเองล่ะฮะ