ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ เคยได้มีโอกาสร่วมรับประทานอาหารกับผู้ใหญ่ (มาก) สองสามท่านโดยหน้าที่ และหนึ่งในหัวข้อสนทนาวันนั้นคือการคุยว่าโลกปัจจุบันที่คนเริ่มใช้ชีวิตออนไลน์มากขึ้นจะทำให้เกิดความสัมพันธ์แบบคนรักจริงๆ ได้หรือไม่? ซึ่งทั้งหมดไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไร

มีแต่ผมที่นั่งตรงกันข้าม ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แสดงความเห็นต่างออกมาโดยผมยืนกรานว่ารักบนโลกออนไลน์เกิดขึ้นได้จริงๆ แต่ดูเหมือนว่าวันนั้นก็คงเป็นความคิดเห็นของเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งในสายตาของผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาเยอะ

มาถึงวันนี้ ผมไม่แน่ใจว่าผู้ใหญ่แต่ละท่านในวันนั้นจะยังจำผมได้หรือไม่ แต่ถ้าจำได้ ผมก็อาจจะหยอกทักเอาก็ได้ว่าสิ่งที่ผมพูดเป็นความจริง หาใช่เพ้อฝันแต่อย่างใด

เพราะคู่หมั้นและว่าที่ภรรยาของผมนั้น ผมได้พบเธอก็เพราะโลกออนไลน์นี่แหละ…

จะว่าไปแล้ว ต้องย้อนกลับไปนิดนึงว่าทำไมหลายคนถึงคิดว่าการพบรักบนโลกออนไลน์นั้นเป็นเรื่องค่อนข้างจะเพ้อฝันกัน? ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าการบอกว่า “พบรัก” บนโลกออนไลน์นั้นเหมือนกับการพบกับคนในโลก “เสมือนจริง” กล่าวคือมีการพูดคุยสนทนากันจริง ได้เห็นหน้าค่าตากันจริง (ผ่านรูปภาพหรือ VDO Chat) แต่ก็ยังไม่ได้ “เจอกันจริงๆ” บน “โลกจริง” แต่อย่างใด ฉะนั้นจึงเป็นเหมือนมายาคติของหลายๆ คนที่บอกว่าการพบกันบนความ “เสมือนจริง” นี้ยังไม่อาจเทียบเท่ากับการพบกันในชีวิตจริงประเภทเพื่อนแนะนำให้รู้จักในปาร์ตี้ หรือบังเอิญเจอกันในมหาวิทยาลัย ฯลฯ

ประกอบกับการที่เรามักกับการปั้นแต่งตัวตนบนโลกออนไลน์ที่ค่อนข้างจะต่างจากตัวตนที่แท้จริงอยู่เสียหน่อย ซึ่งก็คล้องไปตามที่ผมเคยอ่านในหนังสือ Virtually You ของ  Elias Aboujaoude ที่บอกว่าหลายคนมักมีการปรับแต่งบุคลิกบนโลกออนไลน์ให้มีการทดแทนสิ่งที่บุคลิกจริงไม่ได้มี เช่นการเป็นคนพูดเก่ง การเป็นคนกล้าแสดงออก ฯลฯ ซึ่งเมื่อเราคิดว่าเรา “พบรัก” กับตัวตนของใครคนหนึ่งบนโลกออนไลน์ จึงมีความเป็นไปได้ที่เมื่อพบตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้ว อาจจะเป็นอีกคนจนกลายเป็นการสร้างความผิดหวังเอาได้ ซึ่งจะว่าไปแล้ว เราก็เริ่มเห็นเคสแบบนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ที่หลายคน “สร้างภาพ” ให้ตัวเองบนโลกออนไลน์ทั้งที่ตัวจริงอาจจะไม่ใช่อย่างนั้นเลยแม้แต่น้อย

พอเป็นแบบนี้ หลายคนเลยรู้สึกว่าการหาคู่ หรือการที่จะพบรักที่แท้จริงบนโลกออนไลน์นั้นเป็นเรื่องยาก และดูจะเป็นเหมือนละครหลังข่าวมากกว่าจะเกิดเป็นเรื่องจริง

แต่สำหรับผม ผมกลับคิดอีกแบบ…

ผมมองว่าไม่ว่าจะเป็นโลกจริงหรือโลกออนไลน์ การที่เราจะได้พบรักกับใครสักคน ก็เป็นเรื่องที่เริ่มจากการ “ได้พบ” จากนั้นก็นำไปสู่การ “ทำความรู้จัก” และ “ตกลงปลงใจ” จะสานความสัมพันธ์ ซึ่งแต่ละขั้นตอนนั้นก็อยู่ที่แต่ละบุคคลด้วยว่าจะยาวนานและลงลึกแค่ไหน ต่อให้เป็นโลกจริงก็ตาม เราเองก็พบว่าหลายๆ คู่ใช้เวลาในการ “ทำความรู้จัก” และ “ตกลงปลงใจ” บางทีสั้นเสียจนน่าตกใจ ก่อนจะนำไปสู่การเลิกราในเวลาต่อมา ซึ่งจะว่าไปแล้ว สองขั้นตอนดังกล่าวน่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราได้พิจารณาว่าคนที่เรากำลังเลือกคบหานั้น เหมาะสมกับเราหรือไม่ และถ้ามันไม่เหมาะสมแล้ว การสานสัมพันธ์ต่อก็อาจจะนำไปสู่ปัญหาที่กลายเป็นการเลิกราต่อได้ง่ายๆ

ซึ่งจะว่าไปแล้ว จะโลกจริงหรือโลกออนไลน์มันก็อยู่เกณฑ์แบบเดียวกัน เพราะมันก็ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เรียกว่า “มนุษย์” นั่นแหละ

แต่สิ่งที่ทำให้ออนไลน์เปลี่ยนไปจากวิถีแบบเดิมๆ คือการ “ได้พบ” และ “รู้จัก” คนที่มากกว่าวงจรชีวิตแบบทั่วๆ ไป ถ้าจะพอให้เห็นภาพคือทำให้เรามีโอกาสได้พบกับคนมากขึ้น ได้รู้จักกับคนที่เราอาจจะไม่เคยคิดว่าจะได้รู้จัก

ในชีวิตของผมนั้น ผมเองได้เพื่อนสนิท ได้พี่ชาย ได้น้องสาว ก็จากโลกออนไลน์ด้วย การเล่น Social Media อย่าง Twitter / Facebook ทำให้ผมได้พบกับคนมากมายที่ถ้าผมยังทำงานง่วนๆ เจอแต่เพื่อนหน้าเดิมๆ ก็คงไม่มีโอกาสได้รู้จักเป็นแน่ แต่แน่นอนว่าในจำนวนของคนที่รู้จักมากขึ้นไม่ได้หมายความว่าจะมีแต่คนดีเพียงอย่างเดียว มันก็มีทั้งคนไม่ดีด้วยเช่นกันเป็นเรื่องธรรมดา

ซึ่งถ้าจะมองแล้ว การที่เรารู้จักเพศตรงข้ามบนโลกออนไลน์ ก็อาจจะเหมือนกับการเสี่ยงโชคว่าจะเจอคนดีหรือคนไม่ดีเช่นเดียวกับที่เราก็ไม่รู้หรอกว่าสาวที่เราแอบมองที่โต๊ะอาหารคณะจะเป็นคนดีหรือคนไม่ดีกันแน่

อาจจะเป็นโชคดีของผมกระมัง ที่ผมได้เจอคนดีบนโลกออนไลน์

ผมเจอชิงครั้งแรกบน Twitter (@linching2) ซึ่งผมก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าเพราะอะไร พอจะจำเลาๆ ได้ก็คือการกด Follow ตามกัน และได้มีโอกาส Add Friend และพูดคุยกันต่อๆ มา ก่อนจะสานสัมพันธ์มาจนถึงวันที่ผมขอเธอแต่งงานบนหน้าบล็อกนี่แหละ

อาจจะฟังดูเลี่ยนๆ อยู่บ้าง แต่สำหรับผมแล้ว สิ่งสำคัญอาจจะไม่ใช่เรื่องการบอกว่าเจอคนๆ นี้ที่ไหน แต่สิ่งสำคัญคือเราจริงใจกับคนที่เราเจอมากน้อยแค่ไหน ต่อให้เราเจอเขาจากการแนะนำของเพื่อน แต่ถ้าเราไม่จริงจังและจริงใจ ความสัมพันธ์ก็อาจจะไม่รอดอยู่ดี ในขณะเดียวกัน จริงอยู่ว่าคนที่เจอบนโลกออนไลน์อาจจะมีความเสี่ยงเรื่องการสร้างตัวตนที่บิดเพี้ยนตามที่ยกมาในย่อหน้าก่อน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องตกลงในเงื่อนไขนั้นแต่อย่างใด

ผมว่าปัจจัยที่ทำให้เกิดความรักและความสัมพันธ์ที่ยั่งยืนนั้นมีหลายอย่าง การจะตัดสินว่ารักที่เกิดขึ้นด้วยโลกออนไลน์นั้นเพ้อฝันหรือไม่ยั่งยืนก็คงจะเป็นการตัดสินแบบเหมารวมอยู่เสียหน่อย ผมเชื่อว่ากรณีของผมไม่ใช่เพียงเคสแรกและเคสเดียว ยังมีคู่รักอีกมากมายที่เกิดขึ้นบนโลกออนไลน์และก็เดินเข้าสู่พิธีวิวาห์

บล็อกนี้อาจจะฟังดูไร้สาระบ้างเล็กน้อย แต่ถ้าใครที่เคยสงสัยหรืออาจจะรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ กับความคิดที่จะหาคนรักบนโลกออนไลน์แล้ว ผมคงจะบอกได้แบบสั้นๆ ว่าคนดี จะอยู่หน้าคอมหรืออยู่หลังคอม เขาก็เป็นคนดีเหมือนเดิม ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นบนโลกออนไลน์เป็นไปได้ถ้าเราคิดจะค้นหา

เพราะความรักไม่ใช่เรื่องของอนาล็อคหรือดิจิตอล แต่เป็นเรื่องของหัวใจ ความรู้สึก โดยไม่ลืมที่จะใช้สติและเหตุผลในการคิดพิจารณาเลือกคนที่เข้ามาเป็นคู่ของชีวิตต่างหาก