สำหรับหลายๆ คน ผมออกจะเป็นคนที่ประหลาดๆ อยู่เสียหน่อย คือบางทีก็จริงจังและคร่ำเคร่งกับการทำงานจนน่าตกใจ แต่ในบางโมเมนต์ผมก็แอบมีมุมฮาๆ กับการคลั่งไคล์ Doraemon บ้าการ์ตูน หรือมีตุ๊กตาน่ารักๆ อยู่ที่โต๊ะทำงานทั้งที่ออฟฟิศและที่บ้าน

มันอาจจะเป็นส่วนผสมประหลาดๆ อยู่เสียหน่อย

แน่นอนว่าเรื่องราวดังกล่าวอาจจะเป็นอะไรที่ดูน่าขันสำหรับหลายๆ คน ที่มักเห็นผมปรี่ไปดูของพวกนี้ทุกครั้งที่เดินผ่าน หรือกระโจนเข้าหาในบางครั้ง และหลายๆ ครั้งมันก็ทำให้ผมดูไม่มีมาดเอาเสียเลย (นั่นคือที่เพื่อนผมบางคนแอบบ่นเวลาเห็นผมไปตัวสั่นสะท้านหน้าตุ๊กตา Totoro :P)

สำหรับผม ผมว่าโมเมนต์เหล่านั้นอาจจะเป็นเรื่องที่ทำให้มาดความเป็นผู้ใหญ่ของผมถูกทำลายไปบ้าง แต่สิ่งที่ผมรู้สึกดีคือการที่ผมรู้สึกกลับไปเป็นเด็กอยู่เสมอ และผมก็ไม่เคยลืมความเป็นเด็กแม้ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหนก็ตาม

ผมเคยบอกว่าโดราเอมอนเป็นเหมือนความทรงจำวัยเด็กที่เดินเคียงข้างผมมาตั้งแต่เด็ก เอนิเมชั่นหลายๆ เรื่อง (หรือที่บางคนเรียกว่า “การ์ตูน”) เป็นเหมือนความสนุกทางด้านจินตนาการที่หล่อเลี้ยงตัวตนของผมมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ผมนึกถึงรอยยิ้มและความสุขในวัยเด็กครั้งที่รีบเปิดโดเรเอมอนอ่าน ร้องไห้ตอนอ่านการ์ตูน ดูการ์ตูน​ ฯลฯ ผมว่าโมเมนต์เหล่านั้นมันน่าประทับใจอยู่ไม่ใช่น้อย

จะว่าไปแล้ว วัยเด็กคือวัยที่เราบริสุทธิ์ เรายังไม่ได้คิดว่าโลกใบนี้มันโหดร้าย เรารู้สึกว่าโลกนี้มันสวยงาม และเราอยากโตขึ้นไปสัมผัสโลกแบบนั้น ผมว่าความรู้สึกแบบนั้นทำให้เรามี “ความฝัน” ที่งดงามกว่าความฝันที่เราพูดถึงกันในวัยปัจจุบันเป็นแน่

ถ้าเราไปถามว่าสมัยเด็กฝันอยากเป็นอะไร เราจะตอบด้วยความใสซื่อและปราถนาอย่างแรงกล้า มันเต็มไปด้วยพลังขับเคลื่อนอย่างน่าอัศจรรย์ แต่พอไปถามคนที่โตขึ้นมาโดยเฉพาะกับวัยที่เข้าเลข 3 อย่างผมแล้วเนี่ย เรามักจะคิดไปอีกแบบ เราคิดว่าเราจะใช้ชีวิตยังไง เงินจะพอไหม จะอยู่อย่างไร บลา บลา บลา กลายเป็นว่าเราลืม “ความบริสุทธิ์” ไปหมดเลย

ผมเคยอยู่ในช่วงที่เคยลืมความฝันไป เพราะเรารู้สึกว่า “เราต้องโตขึ้น” และ “เลิกทำตัวเด็กๆ ได้แล้ว”

แต่ผมกลับมาคิดในวัยเลข 3 แล้ว ผมว่าบางอย่างของวันเก่าๆ นั้นก็มีค่าและช่วยให้เราได้พบสิ่งอัศจรรย์มากมายใช่น้อย

ความเป็นเด็ก ทำให้เรามีแรง ทำให้เราสนุกตื่นเต้น ความเยาว์วัยทำให้เรากล้าที่จะคิด กล้าที่จะรู้สึก กล้าที่จะท้าทาย

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตอย่างดีในวันเวลาที่เราต้องฟันฝ่ากับเรื่องราวมากมายในโลกอันแสนทรหดจนชวนให้หมดไฟไปในแทบทุกๆ วัน

นั่นอาจจะเป็นเหตุที่ทำให้ผมชอบจะแอบกลับเป็นเด็กอยู่บ่อยๆ แอบหล่อเลี้ยงความเป็นเด็กให้อยู่ในใจเสมอ ไม่ให้มันหายไป

และแน่นอนว่ามันทำให้ผมยิ้มแย้มเสมอทุกครั้งที่ได้กลับไปนั่นแหละ :D